سجاد امینی - sajad amini

دلتنگی زائر امام رضا(علیه السلام)

دلم راهي شود سويت   

                  از اين كنج غريبستان

                                            ولي آرام مي آيد

                                                                كه تا شايد بماند در هواي تو

دگر تابي ندارد دل

                            هواي يار نزديك است

                                                  غمم افزون تر از افزون

                                                                   دلم پر خون تر از پر خون

 از اين كوچه به آن كوچه

                 تمام كوچه هاي عشق را طي ميكنم با جان

                                                 و ناگه مي رسم بر آستان تو

                                                                       ز چشمم اشك مي بارد

كبوتر را كه مي بينم ، دلم پر مي كشد سويش

كبوتر خوش به اقبالت

                                                    كبوتر كاش من هم چون تو مي بودم

 همه عمرم دخيل عشق مي بستم

                       ميان پنجره فولاد و ايوان طلا آواره مي گشتم

                                       سرم را كنج ديواري به بال غم فرو برده

                                          و زير پاي زوارش به اشك شوق مي شستم

كبوتر خوش به اقبالت

                                                  كبوتر كاش من هم چون تو مي بودم

پرم را باز مي كردم

                       به روي آستان جان پرواز مي كردم

                                     كنار زائري شايد و يا در كنج ديواري

                                             شبيه اشكهايم سفره دل باز مي كردم

كبوتر خوش به اقبالت

                                              كبوتر كاش من هم چون تو مي بودم

 كبوتر خوش به اقبالت

كبوتر خوش به اقبالت